Decolonizing the campus: UAntwerp Masterstudenten Theater-en Filmwetenschap op 'The Young' conferentie in Londen

The Young is een conferentie voor en door masterstudenten theaterwetenschappen en drama uit verschillende steden in Europa. Dit jaar vindt de bijeenkomst plaats in Londen, aan Roehampton University, van 21 tot 23 februari. Gedurende drie dagen ontmoeten zowel theorie- als praktijkstudenten elkaar en gaan ze op verschillende manieren aan de slag met het ‘hier en nu’ als thema.

Dit thema wordt aangepakt in verschillende vormen door de verschillende delegaties; The Young gunt totale vrijheid. Performance, lezing, debat, … het kan allemaal. Het thema reflecteert alsnog deze vrijheid. Here and now. Van alles dus.

De UA wordt vertegenwoordigd door masterstudenten theater en filmwetenschap Ans Van Gasse, Ditte Jacoby, Liesje Baltussen, Margaux Vandecasteelde, Silke Gunst, Simon Knaeps, Steff Nellis en Zenaïd Paepe. Na enkele brainstormsessies werd duidelijk dat het voor ons – witte, middenklasse Belgische burgers – in het hier en nu belangrijk is om het over de dekolonisatie te hebben. De Zwarte Pietdiscussie die zich ook dit jaar weer aandiende, de politieke debatten omtrent migratie en vluchtelingen, het vernieuwde Afrikamuseum: het hier en nu worstelt in onze ogen vooral (nog) met de dekolonisatie. De dekolonisatie is een afgerond gegeven, klinkt het in de ene hoek, we zijn nog geen splinter verder volgens de andere. Als veelal witte universitairen hebben wij het moeilijk met het formuleren van en positie en blijven we vooral met vragen zitten.  Hoe kunnen wij ons verhouden tot dit complexe proces? We lazen en zochten teksten van James Baldwin, Sruti Bala en Gloria Wekker, en het werd snel duidelijk dat we de universiteit buiten haar muren moesten laten treden.. We gingen naar voorstellingen kijken en verplaatsten onze werkplek naar Toko 139, een co-working ruimte waar ook KifKif onderdak heeft. Daar gingen we in dialoog met KifKiffer en filmcriticus Orlando Verde en hij reikte al een fundamenteel inzicht aan voor onze zoektocht: doe het met liefde én dossierkennis.

In ons onderzoek stootten we al snel op voorbeelden buiten de kunsten, wat leidde tot de vaststelling dat de academische wereld – en bij uitbreiding: kennis – in structuur nog niet helemaal gedekoloniseerd is. De aula’s, de titels, de examens en het personeelsbestand doen ons denken aan machtsstructuren en hiërarchieën die ook het kolonialisme mogelijk maakten en in die zin dus verder zetten. In onze zoektocht naar hoe we op een open manier dit onderwerp konden aanpakken, kwamen we uit bij verschillende methodieken en vraagstukken. Wat is kennis, door wie wordt ze bepaald, is het je plicht als kunstenaar een politiek statement in te nemen? Het belang van perspectief werd ons al te duidelijk.

Vanuit het verlangen te leren van anderen hebben we dan ook beslist om onze bijdrage aan het congres vorm te geven als een open discussieplek, in plaats van het klassieke eenrichtingsverkeer. Gevoed door wekelijkse leesgroepen rond basisteksten uit het dekoloniale debat en interviews met niet alleen onze eigen theater- en film professoren, maar ook onze vice-decaan en rector, stelden we enkele clustervragen op. Wat kan, mag of moét de gepriviligeerde westerling doen? Wat is de ideale verhouding tussen student en professor?  Deze vragen vuren we in Londen af op deelgroepen, als vonken voor het gesprek. Benieuwd naar wat daaruit opborrelt. Via de fishbowl-methode hopen we de conclusies van de deelgroepen op een dynamische manier met elkaar in aanraking te brengen.

Maar het houdt niet op bij de conferentie. Dekolonisatie is ook geen eenmalige gebeurtenis, maar iets dat zich continue moet ontwikkelen. Dit experiment nemen we daarom als startpunt voor een leesclub op de universiteit die autonoom door  de studenten zal worden georganiseerd, net op zoek naar een grotere autonomie. Om onze horizon te verbreden en het eindeloze proces van kritische menswording in stand te houden zien wij onze bijdrage tot The Young als iets dat voortduurt. De conclusie is niet, komt niet en wordt niet. En dat is goed. Wie leest scherpt de geest.

Ans, Silke, Simon, Zenaïd, Margaux, Steff, Liesje en Ditte

Meer informatie: https://pptheyoung.wordpress.com/home/