Side header image

Getuigenissen

Leila Tahri 

Succes, wat is dat? 

Als ik terugblik naar mijn afgelegde weg,
Dan denk ik, waar stond ik en waar ben ik?
Als ik zie, wie ik nu ben geworden.

Falen, kreeg een plaats in mijn leven
Omringd door frustraties en teleurstellingen.
Moed heb je nodig, om op te staan.
Want opgeven, was geen optie.

Ja, het was een zware periode!
En ik bleef er hard voor werken, elke dag weer!
Een levensles, die ik mee zal dragen bij alle ervaringen van het leven.

Succes is geen constante.
Maar een weg, met obstakels.
Vertrouwen in je eigen capaciteiten.
Is de sleutel tot succes

Hier sta ik nu.
Aan het einde van mijn studie.
Met meer ambities dan ooit,

Klimop, was een medium om mijn verhaal te delen
Lotgenoten vond je er.
Allen met een speciaal verhaal.
Met een obstakel in hun studie of leven.

Het deed me eraan herinneren, dat ik niet alleen was.
Maar dat er vele anderen waren.
Door klimop, steun je elkaar.
Voldoening, kreeg ik ervan.
 

Lieven Miguel

Hey! Ik ben Lieven Miguel en ik heb kennisgemaakt met KlimOp, via een van de toenmalige projectbegeleiders van Iemand Moet Het Eerste Zijn, dat heeft plaatsgevonden op mijn school (nl. KdG). Ik heb het concept heel interessant gevonden en ook het feit dat ik ermee geld zou kunnen bijverdienen, heb ik een goede stimulans gevonden. Ik heb mij dus ingeschreven en enkele weken later heb ik een bericht ontvangen waarin er stond dat ik eraan mag meedoen. Ik was tevreden en zeker benieuwd voor het vervolg. Twee maanden later, vindt er de eerste vormingssessie plaats en zo heb ik kennis kunnen maken met enkele studenten en de begeleiders (nl. Nele, Marie-Ange en de toenmalige stagiaire Margo Van De Voorde). Het was echt leuk en de studenten werden op hun gemak gesteld. Maar de tweede vormingssessie blijft voor mij het meest aangrijpend moment van het volledig project van KlimOp. Je leert van Inspinazie hoe je jouw verhaal kunt voorbrengen naar de laatstejaars en de coaches laten de emoties die in jou zitten naar boven halen. Het was echt overweldigend om zo’n ervaring mee te maken. De sessies zijn ook geweldig geweest en ik heb niet alleen van mijn collega’s kunnen bijleren, maar ook van de laatstejaars. Ik heb het ook leuk gevonden dat ik hen heb kunnen helpen met mijn verhaal als met mijn antwoorden op hun vragen en/of bedenkingen. De studenten hebben zelfs mogen kiezen wanneer zij naar sessies kunnen gaan en ook het feit dat we elkaar beter hebben kunnen leren kennen en dat er banden opgemaakt zijn geweest, is gewoon mooi. Het ultiem moment is wanneer we, vlak voor de examens van juni, samen hebben afgesproken om samen iets te eten en/of drinken aan de CargoZomerBar (Park Spoor Noord). We hebben over alles en niets kunnen spreken en ook wat “fun” gehad door een spel te spelen. Als je mij zou vragen als ik het opnieuw zou doen, dan zou ik zonder aarzelen ja zeggen. Het is immers een mooie opportuniteit om jezelf meer te leren kennen en ook te begrijpen dat je van jouw “zwakte” een sterkte kunt maken en dat je op deze manier andere jongeren kunt inspireren. Je begrijpt ook dat je niet de enige bent die op een of andere manier een dieptepunt heeft meegemaakt bij jouw studies maar toch erin geslaagd bent om van jouw studieloopbaan een soort van “happy end” te maken.

 

Pieter Maas

Als student was ik al een tijdje op zoek naar iets buiten het academie- en uitgaansleven waarbij ik me nuttig kon maken voor andere jongeren in de stad. Liefst wilde ik daarbij al wat ervaring opdoen die me later in het werkveld nog van pas kon komen. Met het Klimop project vond ik iets dat de twee perfect combineerde.

Door Klimop kreeg ik de kans om jongeren op de Sid-in beurs aan te spreken en hen warm te maken om verder te studeren. Daarnaast bezocht ik ook verschillende klassen waaraan ik m’n verhaal over m’n studeerperiode vertelde en waarbij ik op vragen van jongeren antwoordde. Hoewel het steeds in grote lijnen hetzelfde verhaal was, was het telkens een nieuwe ervaring met een nieuw publiek. Het leuke is wanneer je merkt dat jongeren er blijkbaar echt iets aan hebben. Niet enkel uit de feedback uit de vragenlijsten aan de jongeren komt dat volgens Klimop naar voor, ook tijdens de sessies merkte ik dat. Zo was er een jongen die na zo’n sessie naar me toe kwam en me zei dat hij na het middelbaar direct als automechanieker werk wilde zoeken, maar dat hij door de getuigenissen overtuigd was geworden om eerst een studie in die richting te volgen. Hij had erdoor de motivatie en zelfvertrouwen gekregen om het te proberen. Als je merkt dat je iemand met capaciteiten die wat onzeker is van zichzelf toch kan overtuigen om een belangrijke kans in z’n leven te grijpen, dan geeft dat wel enorm veel voldoening. Maar daarbuiten gaf het project me nog andere dingen. Zo heb ik ook meer geleerd over “stadsjongeren”, waarbij ik heb gemerkt dat vooroordelen daarover vaak niet kloppen, en over hoe je op een goede, boeiende manier een groep jongeren kunt toespreken. Bovendien heb ik een heleboel toffe mensen leren kennen, waarvan ik met sommigen ook nu nog geregeld contact heb. Tenslotte was de vergoeding die ik ervoor kreeg voor een student als mij ook mooi meegenomen.
Wanneer ik erop terug kijk, dan kan ik niet anders zeggen dat het voor mij over heel de lijn een heel geslaagde ervaring was. Eentje om niet te vergeten.
 

Suna Kareman

Dit jaar ben ik in het klimop-project gestapt. Het doel hiervan is echter kinderen motiveren om de stap richting hoger onderwijs te zetten. We hebben de kinderen aangemoedigd door een persoonlijk verhaal te vertellen over hoe wij die ‘moeilijke’ stap hebben gezet.

Ik heb verschillende sessies mogen geven in allerlei scholen en dat in diverse klassen. Bij het geven van een sessie was het steeds afwachten hoe het verhaal zou overkomen bij die leerlingen, want tenslotte hebben ze al reeds verschillende info-sessies over het hoger onderwijs gekregen. Telkens ik mijn verhaal had afgerond, heb ik hele mooie en lovende commentaren gekregen. De leerlingen stonden versteld van mijn verhaal en waren geprikkeld om verder door te vragen over hoe moeilijk die stap voor mij moest zijn geweest. Na elke sessie kwamen er leerlingen met extra vragen naar mij en gaf ik hun een helder en motiverend antwoord en steeds bleven ze verbaasd. Het meest emotionele moment dat ik heb mogen beleven gedurende dit project was het volgende: in de richting jeugdzorg en handicap was er een meisje die in tranen uitbarstte na het horen van mijn verhaal. Ze kon het maar niet geloven dat ik ondanks mijn verleden/verhaal ben blijven doorzetten voor mijn doel nl. mijn diploma halen. Ze was niet alleen verbaasd maar had veel bewondering voor mij en was bovendien trots. Een andere jongen vond dat ik trots moest zijn op mezelf aangezien ik in mijn 3de bachelor zat en dat terwijl mijn ouders nooit van onderwijs hebben genoten (dus geen Nederlands kunnen spreken). Bij het horen van deze woorden stonden de haren op mijn armen recht, ik had kippenvel, mijn hart sloeg 10x sneller. Hierbij dacht ik: hiervoor doe ik het. Laten zien aan die leerlingen dat je er ook komt, hoe je het draait of keert…je komt er steeds als je een doel voor ogen hebt en hiervoor wilt gaan. De dankbaarheid, glimlachen, woorden en bewondering die je terugkrijgt, blijven me aanzetten om mijn schoenen aan te trekken vol met motivatie om die kinderen aan te moedigen om voor hun droom te gaan. Ik heb die kinderen getracht hun te motiveren en tegelijk hebben deze sessies mijn zelfvertrouwen aangewakkerd en me veel doen inzien. Dit geven en nemen maakt het klimop-project zo speciaal en uniek.
Uiteindelijk hebben deze sessies mijn ideeën en doel bevestigt. Als de jongeren in zichzelf geloven en voldoende ondersteund worden, leidt dit ook op school tot goede punten en durven ze uiteindelijk die stap te zetten naar hoger onderwijs. Ik denk dat het daar is waar de huidige maatschappij best op kan inpikken. Eens we de jongeren aanmoedigen, stimuleren en motiveren zal dit zich wellicht uiten in hogere inschrijvingscijfers voor het hoger onderwijs. Het is niet alleen het intelligentieniveau dat de slaagkansen verhoogt, ook een positief zelfbeeld en een goede motivatie zorgen ervoor dat dromen uitkomen. Ook ik kan dit bevestigen door de steun en hulp die ik nog steeds krijg van vrienden en familie. Heel wat kinderen kunnen niet genieten van zo’n dergelijke hulp. Vandaar vind ik het klimop-project een unieke vangnet om die kinderen de nodige informatie, steun en hulp aan te bieden.

 

Contact

Nele Dutry
Projectcoƶrdinator Klimop
Middelheimcampus
A.223
Middelheimlaan 1
2020 Antwerpen
Tel. +32 3 265 30 19
Klimop@auha.be