Wesley Meuris

Exhibiting Knowledge

Jaar: 2017

Promotor UAntwerpen: Herwig Leirs
Promotor KASKA: Werner Van dermeersch

Abstract doctoraat: 

Dit doctoraatsproject heeft de intentie om de correlatie tussen kennis (weten) en kunst te onderzoeken. In de eerste plaats zal dit onderzoek bevragen wat ‘exact weten’ en ‘artistiek weten’ is. Een differentiatie van deze begrippen leidt ongetwijfeld tot een diversiteit aan betekenisvormen en daarbij aansluitende waardeoordelen. Hoe kan een artistiek werk hiermee omspringen? Kan wetenschap een medium worden?

Naast het onderzoek van betekenis, wordt de omgangsvorm en bewaringsvorm van kennis bekeken. Hoe wordt kennis/kunst geconserveerd? Hoe wordt kunst geconsumeerd, hoe gaat het artistieke beeld hiermee om? Hoe beschouwt architectuur (ruimte) zich als dirigent in waardeoordelen van kennis?

Sinds de beeldhouwkunst zich uit de architectuur heeft losgewerkt, is de relatie tussen beide disciplines altijd problematisch gebleven. Architecten benijden de (artistieke) vrijheid van de kunstenaar en kunstenaars zetten zich vaak af tegen de dominerende aanwezigheid van de voor hun kunst geconcipieerde ruimte. Mijn werk wordt dikwijls omschreven als ‘deconstruerende installaties met een architectuur-kritische dimensie’. Wat ik in mijn werk deconstrueer is niet zozeer de architectuur, maar onze geconditioneerde blik.

Met de vrijheid en de ongebondenheid van een kunstenaar maak ik geen architectuur om in te wonen, maar architectuur om naar te kijken. Voor Le Corbusier “dient de constructie om het gebouw overeind te houden en de architectuur om te ontroeren” en volgens Ruskin moet “het kijken naar architectuur bijdragen tot de gezondheid, de kracht en het plezier van de geest”. Mijn werk bestaat uit installaties, sculpturen en tekeningen, zowel ontwerptekeningen voor te bouwen objecten, als tekeningen van een imaginaire architectuur.

De architecturale vormen zijn tegelijk zeer herkenbaar en toch vervreemdend. Op het eerste gezicht lijken ze een illustratie te zijn van de simulacrumtheorie. Een simulacrum is een kopie van de werkelijkheid die de relatie met de door haar afgebeelde werkelijkheid verloren heeft. Ondanks, of eerder dankzij de perfecte gelijkenis wordt het object een op zichzelf staand fenomeen. Postmoderne theoretici hebben van simulacra gebruik gemaakt om te wijzen op het artificiële karakter van de realiteit. Onder invloed van de media wordt de werkelijkheid gedefinieerd in functie van de manier waarop ze wordt afgebeeld. De werkelijkheid wordt dan gedefinieerd als datgene waarvan een gelijkwaardige afbeelding gemaakt kan worden. Hierdoor wordt het verschil tussen de werkelijkheid en haar afbeelding minder scherp, evenals het verschil tussen realiteit en fictie, tussen het origineel en zijn kopie, tussen wat ‘waar’ en wat ‘vals’ is. De kunst verdwijnt in de werkelijkheid zodat ze haast onzichtbaar wordt.