Biografie

Solidariteit zoekt koor

Het is nu bijna 25 jaar geleden dat Ann Van Engeland, een van de drie toenmalige pastores van UFSIA, met het idee op de proppen komt. Ze zou een koor oprichten waarin studenten en UFSIA-personeel, in verbondenheid met het zuiden, liederen zouden zingen uit de hele wereld. Liederen waarin de stem van de hoop zou klinken, liederen met een boodschap van solidariteit voor mensen en volkeren die in onderdrukking leven. De naam is pas twee jaar later bedacht, maar Amahoro ("vrede" in het Kinyaruanda) is geboren.

In maart 1993 wordt het bovenstaande idee in de praktijk omgezet: een zestal personen verzamelt op maandagmiddag in een klein hoekje op de eerste verdieping van Zomaar een dak in de Antwerpse Prinsstraat 32. Daar eten ze samen hun boterhammen op om daarna – vaak aarzelend maar op z'n minst enthousiast – nummers als "Nkosi Sikelel' I Afrika", "Justice Au Coeur" en "Unzima Lomthwalo" te zingen. Het "concertdebuut" van Amahoro – lees: een opluistering van een misviering in het Antwerpse arresthuis – is een hoogtepunt van dat eerste jaar.

Graag uw aandacht

Stilaan begint men op de stadscampus van onze universiteit te ontdekken dat dat zingende zootje ongeregeld iets te zeggen heeft, want het koor begint groter en groter te worden. Als de eerste verdieping van Zomaar een dak te klein wordt, verhuist Amahoro naar de benedenverdieping. Iedereen  die voorbij de Prinsstraat 32 wandelt, wordt vanaf dan met zachte dwang verplicht om naar het – volgens bepaalde bronnen bijwijlen hemelse – koorgezang te luisteren.

Met de invoering van de donderdagavondrepetitie tijdens de daaropvolgende jaren krijgen ook buitenlandse studenten, oud-studenten, niet-UFSIAnen en werkende sympathisanten de kans om zich bij Amahoro aan te sluiten. En vermits er voor die repetities ook elke week samen wordt gegeten, groeit het koor nog meer uit tot een hechte groep. Verder worden er (onder andere) weekends georganiseerd en her en der in het Antwerpse (en daarbuiten) staan er steeds vaker optredens op het programma.

Amahoro doet het zelf

Zo zijn er vanaf 1997 de jaarlijkse, grote concerten in eigen beheer. De eerste twee – "Over-bruggen" en "Ten voeten uit" – vinden plaats in de protestantse kerk in de Lange Winkelstraat in Antwerpen. Deze optredens worden vooral gekenmerkt door de enorm fijne sfeer die de technische moeilijkheden van de locatie snel doen vergeten. In 1999 durft Amahoro het dan voor het eerst grootser aanpakken met "Een-ieder-een", een concert in een zo goed als uitverkocht cultuurcentrum Luchtbal dat voor het eerst ook op cd belandt.

In de jaren daarna dragen de grote optredens respectievelijk titels als "Sal ons (ver)soen" (2000), "Un pueblo camina" (2001) en "Stem in de/onder stroom" (2002). Elke keer kan het koor een niet onaardig bedrag aan een goed doel schenken en beleeft het ook zelf enorm veel plezier aan zowel de voorbereiding als het concert zelf.

Repetitie tijdens het eerste koorweekend van het werkjaar 2008-2009 (Kinderrechtenhuis, Alken)

Verandering van spijs

Het werkjaar 1999-2000 is voor velen een keerpunt in de geschiedenis van Amahoro: Ann Van Engeland ruilt Antwerpen enkele jaren in voor het Zuid-Afrikaanse Bloemfontein en Tom Maes neemt als zanger van het eerste uur (en na een inloopperiode van twee jaar) de fakkel over. Wat de muzikale kant betreft tenminste, want het bestuur van Amahoro bestaat dan al lang niet meer uit een dirigent alleen. Een kerngroep verdeelt sinds enige tijd namelijk de verantwoordelijkheden en leidt alles in goede banen.

Tijdens de volgende jaren proeven ook andere leden van het dirigentschap. Zo hebben Rafaël Theunis en Greet Bergmans het koor samen twee jaar onder hun leiding, maar vanaf 2006 vervangt Evelien Smits de vrouwelijke helft van dit dirigentenduo. Samen met Rafaël leidt zij dan de repetities van een groep koorleden die elk jaar opnieuw zowel veel nieuwe mensen als een boel oude getrouwen omvat. Ook het concert van dat werkjaar (''Van 't huis'') wordt trouwens opgenomen en het resultaat van dit (alweer vijfde) Amahoro-album mag er meer dan wezen.

Nieuws onder de zon

September 2008 brengt voor Amahoro een kersverse uitdaging met zich mee: een (bijna) volledig nieuwe kern en dito dirigenten die weinig ervaring hebben, maar er vol enthousiasme invliegen. Samen met het hele koor geven Annelies De Bie en Heidi Cobbaert er een lap op, met het grote concert "Under construction" als de kers op de taart.

In 2009-2010 gaat Amahoro op dezelfde voet verder, zodat er – naast de nog steeds gebruikelijke, kleinere optredens – met "Amahoro in stereo" een dot van een dubbelconcert wordt neergezet. Dat laatste kan niet gezegd worden van het werkjaar dat daarop volgt. Niet omdat het groot concert in 2011 zo slecht is, wel omdat het koor beslist om er geen te organiseren. Een keuze waarbij niet over één nacht ijs wordt gegaan, maar met de optredens in de asielcentra en de tv-mis op Eén krijgt Amahoro voldoende andere projecten voorgeschoteld om haar tanden in te zetten.

Augustus 2011. Annelies beslist om andere horizonten te verkennen en wordt opgevolgd door Bram Smans. Enkele maanden eerder – in de aanloop naar de huwelijksmis van ex-voorzitster Vicky Verlinden – bewijst hij al dikke vriendjes te zijn met het dirigentenstokje en Heidi ziet dat het goed is.

Heidi gaat solo

Omwille van professionele redenen trekt Bram anderhalf jaar later de Amahoro-deur achter zich dicht. Het aantal dirigenten mag hierdoor dan wel in één klap gehalveerd worden, hetzelfde kan allesbehalve gezegd worden van de passie die Heidi sindsdien zo mogelijk nóg meer aan de dag legt. De dirigentencursus die ze in die dagen volgt, is er nog niet goed van.

Eén ding is in elk geval zeker: de basisgedachten van het koor – de solidariteit, de vriendschap en natuurlijk het enthousiaste zingen – blijven na bijna 25 jaar nog steeds bewaard!

Contact

Amahoro solidariteitskoor Stadscampus - Zomaar een dak
Prinsstraat 32
2000 Antwerpen
Belgiƫ
amahorokoor@gmail.com

Amahoro is sociaal