Audities voor acteurs en medewerkers

Op woendag 16  en op donderdag 17 oktober (van 19u tot 21u) organiseert de Bromvlieg audities waaraan iedereen kan deelnemen. Deze audities vinden plaats in de benedenverdieping van Ten Prinsenhove, het studentenrestaurant van de stadscampus. Inschrijven is niet nodig, ter plekke komen aanmelden volstaat! Je kan één van beide dagen uitkiezen.

Deze audities vinden plaats om een idee te vormen van hoeveel mensen juist willen meewerken het komende academiejaar en zijn zowel voor acteurs als voor medewerkers achter de schermen bedoeld; iedereen is welkom! De enige voorwaarde is dat je op dit moment een student aan de UA bent. Dit jaar staan er weer twee theaterstukken op stapel en daarnaast een aantal kleinere projecten. Heb je zin om mee te spelen? Of om mee te helpen achter de schermen? Dan zijn wij op zoek naar jou! Kom gerust eens langs tijdens onze auditiedagen!

Wil je achter de schermen komen helpen (organisatie, productie, assistentie of zelfs techniek, schminken of achter de bar werken) of andere ervaring komen opdoen in het theaterwezen, dan hoef je niets voor te bereiden. Je komt je gewoon op een van bovenstaande data aanmelden en dan krijg je alle informatie.

Wil je meespelen en als acteur je geluk beproeven? Kom ons gerust verbluffen met je acteertalent op onze audities! Er worden twee dingen van je gevraagd; één van de drie auditieteksten die hieronder op deze pagina staan  voorbereiden en iets van eigen inbreng. Dat kan werkelijk alles zijn: een tekstfragment uit een boek, een bewegingssessie, een wilde improvisatie ...

Opgelet: er worden tien minuten voorzien voor elke auditie, dus een uitgebreide yogasessie als eigen inbreng kan krap worden.

Hopelijk tot op de auditie!

1) fragment uit Crave (Hunker/Begeerte) Sarah Kane

Ik wil naast je slapen en je boodschappen doen en je tassen dragen en je vertellen hoe graag ik bij je ben. En ik wil verstoppertje spelen en je mijn kleren geven en je vertellen dat ik je schoenen mooi vind en op de trap zitten terwijl je een bad neemt en je nek masseren en je voeten kussen en je hand vasthouden en wat te eten halen en het niet erg vinden dat jij het opeet en over de voorbije dag praten en je brieven typen en je dozen dragen en lachen om je paranoia … en je cd's geven die je niet eens beluistert en uitstekende films bekijken en miserabele films bekijken en zeuren over de radio foto's van je maken terwijl je slaapt en opstaan om koffie voor je te zetten en koffiekoeken en pistoleetjes voor je te halen en koffie drinken om middernacht en je mijn sigaretten laten stelen en nooit een vuurtje kunnen vinden en je vertellen over het tv-programma dat ik de avond voordien heb gezien en je naar de oogkliniek brengen en niet lachen om je grappen en 's morgens naar je verlangen, maar je nog even laten slapen en je rug kussen en je huid strelen en je vertellen hoeveel ik hou van je haar je ogen je lippen je nek je borsten/borstkas je kont je … en op de trap zitten roken tot je buurman thuiskomt en op de trap zitten roken tot jij thuiskomt en me zorgen maken als je laat bent en verbaasd zijn als je vroeg bent en je zonnebloemen geven en naar je feestje gaan en dansen tot het zwart wordt en spijt hebben als ik fout ben en blij als je me vergeeft en naar je foto's kijken en wensen dat ik je altijd al zou hebben gekend en je stem horen in mijn oor en je huid voelen op mijn huid en bang worden als je kwaad bent en je oog rood wordt en je andere oog blauw en je haar naar links en je gezicht Aziatisch en je vertellen dat je betoverend bent en je vastpakken als je angstig bent en geil worden als ik je ruik … en nog een keer met je vrijen om drie uur in de ochtend en proberen proberen proberen op een of andere manier iets, iets mee te delen van de overweldigende onsterfelijke bedwelmende onvoorwaardelijke alomvattende hartverrijkende onophoudelijke liefde die ik voor je voel.

2) Uit The truth about Kate - Frascati Producties / Davy Pieters

Haar mond stond altijd open, een heel klein beetje open, gulzig, geilig, iets hap hap, klaar om te kussen of te bijten. En borsten had ze, twee, elk een handvol zachte welving. Zo zag zij eruit. Kate. Maar wie was zij? Kate. Een verdwenen en vergeten leven. Kate kwam ter wereld in een vlek op de kaart. Waar die vlek lag, doet er niet toe. Zelfs de naam is niet van belang. Het was een dorp als Scoville in Missouri, Polzburg in Saarland of Bourtelle in Nivernais. Het had net zo goed niet kunnen bestaan. Een dorp waar niks gebeurde en niks te verwachten viel, voor wie hier geboren werd, zat een ontsnapping aan de vergetelheid er niet in. En toen kwam zij. Geen geboorte maar een oerknal, geen baby maar een supernova, een bundel licht in een diep zwarte nacht De arts, tevens de priester van de plaatselijke kerk, die de bevalling begeleidde, beschreef deze nacht als niets minder dan een wonder. Kate bleef er nuchter onder. Al was zij de uitzonderlijke uitzondering en neigen mensen naar de hyperbool wanneer ze haar beschrijven, zij voelde zich geen symbool van hoop voor verschillende generaties. Helemaal niet. Ze was verlegen en bescheiden. Een heel lief meisje

3) uit Drie zusters - Tsjechov

Vader is vandaag precies een jaar geleden gestorven, op vijf mei. Jouw naamdag, Irina. Het was erg koud, het sneeuwde toen. Ik dacht dat ik het niet zou overleven, jij was flauwgevallen, het leek wel of je dood was. Maar nu is er een jaar voorbij en de herinnering doet geen pijn meer, jij draagt weer een witte jurk, je gezicht straalt... (De klok slaat twaalf.) Toen sloeg de klok ook. (Pauze.) Ik weet het nog goed: toen ze vader naar buiten droegen, speelde de muziek, op het kerkhof werden kanonschoten gelost. Hij was generaal, brigadecommandant, en toch waren er maar weinig mensen. Maar het regende toen natuurlijk wel. Het goot en het sneeuwde. Vandaag is het warm, je kunt de ramen wijd openzetten, maar de berken zijn nog niet uitgelopen. Het is alweer elf jaar geleden dat vader het bevel over de brigade kreeg en met ons uit Moskou hiernaartoe verhuisde, maar ik herinner me nog heel goed dat in Moskou om deze tijd, begin mei, alles al in bloei stond, toen was het warm, alles baadde in het zonlicht. Elf jaar zijn voorbij gegaan en ik herinner me het allemaal nog alsof we er gisteren pas zijn vertrokken. Mijn God! Vanmorgen werd ik wakker, ik zag al dat licht, ik zag het voorjaar, en er welde ineens zo’n vreugde in mij op,zo’n vurig verlangen naar onze geboortegrond.