The Role of National Parliaments in European Union Lawmaking: A Republican Appoach

Date: 16 January 2014

Venue: UAntwerpen - Promotiezaal Grauwzusters - Lange Sint-Annastraat 7 - 2000 Antwerpen

Time: 5:00 PM

PhD candidate: Marco Goldoni

Principal investigator: Prof. dr. G. Pavlakos en prof. dr. P. Popelier

Short description: Doctoraatsverdediging Marco Goldoni - Faculteit Rechten

Abstract: Dit onderzoek heeft zicht gericht op de rol van de nationale parlementen tijdens de opkomende fase in het ontwerpen van EU-wetgeving. Mijn proefschrift onderzoekt de impact die nationale parlementen kunnen hebben op representatie tijdens het maken van Europees recht. Hoewel de focus van dit onderzoek niet direct ligt op de impact die de Europese Unie heeft op het dynamische proces in de nationale parlementen van de lidstaten, zal hier bij tijd en wijle toch rekening mee worden gehouden.
Dit proefschrift bestaat uit twee delen. Om de impact van de parlementen op de totstandkoming van EU-recht te kunnen bepalen, zal in het eerste gedeelte van dit onderzoek een normatief pleidooi uiteen worden gezet dat zijn basis vindt in het republikeinse constitutionalisme. In het eerste hoofdstuk wordt daarom een republikeins concept van representatieve wetgeving ontwikkeld. Aan de ene kant door de voornaamste alternatieve constitutionele theorie (liberaal constitutionalisme) af te wijzen en aan de andere kant door het idee van zowel representatie als politiek oordeel te ontwikkelen als zijnde de cruciale punten voor een ware vorm van republikeins constitutionalisme. Het forum voor deze representatieve vorm van wetgeving kan worden herkend aan parlementaire politiek. Het tweede hoofdstuk van het eerste gedeelte houdt zich bezig met het supranationale karakter van EU-wetgeving en onderzoekt de verschillende theorieën met betrekking tot de rol van de parlementen ten aanzien van het integratieproces. Hierbij zal specifiek de aandacht worden gericht op deliberatieve democratie, multi-level parlementarisme en constitutioneel pluralisme. De conclusie van het tweede hoofdstuk stelt dat gegeven de omstandigheden, representatieve wetgeving kan plaatsvinden op het nationale niveau, met als gevolg dat de autonomie van de nationale parlementen juist zou kunnen worden versterkt.
In het licht van de ontwikkelde beginselen uit het eerste gedeelte van mijn proefschrift, zal het tweede gedeelte de relatie tussen de parlementen en Europese wetgevers (Raad, Commissie en het Parlement) reconstrueren tijdens de opkomende fase van EU wetgeving. Het derde hoofdstuk focust op de relatie tussen de Commissie en de parlementen door twee recente politieke middelen te analyseren: de controle van subsidiariteit met het vroege waarschuwingssysteem en de politieke dialoog. Het vierde hoofdstuk gaat over het ideaal van politieke verantwoordelijkheid van ministers die in de Raad zitten namens hun nationale parlementen. Na het idee van verantwoordelijkheid in zijn context te hebben geplaatst binnen het bredere spectrum van politieke representatie, behandelt dit hoofdstuk drie casus posities (Denemarken, Verenigd Koninkrijk en Italië) die alle drie verschillende modellen van ministeriële verantwoordelijkheid aanhangen. De conclusie van dit hoofdstuk behandelt de relatie tussen het Europees Parlement en de nationale parlementen, in het bijzonder het karakter van deze relatie. De conclusie zal zijn dat het politiek irrelevant is als het wordt bedoeld als een communicatiekanaal teneinde de legitimiteit van de Europese regelgeving te vergroten.

De conclusie van dit proefschrift is dat het waardevol is om de rol van de nationale parlementen te vergroten in de opgaande fase van EU-wetgeving. Echter, een waarschuwing is hier op zijn plaats. Een aanzienlijke directe betrokkenheid zou meer baat opleveren voor de status van de nationale parlementen vis-à-vis hun nationale bestuurders dan voor de representativiteit van de Europese wetgeving.