Deze cursusinformatie geeft aan hoe het onderwijs zal verlopen bij pandemieniveau code geel en groen.
Als er tijdens het academiejaar aangepast wordt naar code oranje of rood, zijn er wijzigingen mogelijk o.a. in de gebruikte werk - en evaluatievormen.

Materiaalkunde

Studiegidsnr:2016TEWMHI
Vakgebied:Technologische wetenschappen
Academiejaar:2020-2021
Semester:2e semester
Contacturen:60
Studiepunten:6
Studiebelasting:168
Contractrestrictie(s):Geen contractrestrictie
Instructietaal:Nederlands
Examen:2e semester
Lesgever(s)Bert Verlinden
Martine Wevers

Deze cursusinformatie is bedoeld om de student te ondersteunen bij het verwerken van de leerstof

3. Inhoud *

In een eerste hoofdstuk verduidelijken we materiaalkunde en haar plaats als ingenieursdiscipline, bespreken we de oorsprong en beschikbaarheid van de belangrijkste materialen en schetsen we het belang van de materiaalkunde voor duurzame technologische ontwikkeling.

Daarna wordt de opbouw (kristalstructuur, microstructuur) van de diverse materiaalfamilies besproken en wordt vanuit die kennis de dichtheid en het elastisch gedrag van materialen afgeleid.

In een derde hoofdstuk komt de sterkte en de vervormbaarheid (vervormingsmechanismen) van de materialen aan bod, inclusief een overzicht van de belangrijkste roosterdefecten.

Hoofdstuk vier handelt over materiaalselectie. Hier wordt een inzicht gegeven in de selectie-methodologie van Ashby. De methodologie wordt geïllustreerd met enkele eenvoudige voorbeelden.

In het volgende hoofdstuk wordt het gebruik van binaire evenwichts-fasediagrammen uiteengezet en wordt de link tussen microstructuur en fasediagram geïllustreerd. Met behulp van enkele opgeloste oefeningen kan dit verder worden ingeoefend.

Het globale thema van hoofdstuk zes zijn de warmtebehandelingen. In dit hoofdstuk wordt m.b.v. enkele eenvoudige voorbeelden geïllustreerd hoe men bepaalde eigenschappen van materialen kan optimaliseren en aldus de gebruiksduur ervan kan verlenging.

Hoofdstuk zeven handelt over het breukgedrag bij statische en cyclische belasting, met o.a. een korte inleiding tot de breukmechanica en een bespreking van het breukgedrag in metalen, keramieken, polymeren en composieten. Daarna volgt een bespreking van de vermoeiingsmechanismen, de het opzet van vermoeiingsproeven en de levensduurvoorspelling. Hoofdstuk acht en negen behandelen de overige schademechanismen: oxidatie en corrosie gevolgd door wrijving en slijtage.

In een laatste hoofdstuk tenslotte, wordt aandacht besteed aan de methodologie en procedures voor het oplossen van schadegevallen en worden de meest gebruikte niet-destructieve testtechnieken (radiografie, ultrasoon onderzoek, magnetisch onderzoek en onderzoek met vloeibare penetranten, … ) geïntroduceerd.