1. Caelesta Braun & Madalina Busuioc (2020) Stakeholder engagement as a conduit for regulatory legitimacy?, Journal of European Public Policy, 27:11, 1599-1611, DOI: 10.1080/13501763.2020.1817133
- https://doi.org/10.1080/13501763.2020.1817133
- https://www.tandfonline.com/doi/full/10.1080/13501763.2020.1817133
Stakeholderbetrokkenheidspraktijken nemen toe in de regelgeving. Dit roept een belangrijke vraag op over de implicaties voor de legitimiteit van regelgeving. Betrokkenheidsmechanismen zijn niet per definitie legitimerend: zelfs wanneer ze worden ingezet om in te spelen op een scala aan 'welwillende' desiderata, kunnen ze, tenzij ze zorgvuldig zijn afgewogen en doelgericht zijn ontwikkeld, kanalen worden voor delegitimatie.
2. Braun, C. (2012). The captive or the broker? Explaining public agency–interest group interactions. Governance, 25(2), 291-314.
- https://doi.org/10.1111/j.1468-0491.2012.01567.x
- https://onlinelibrary.wiley.com/doi/full/10.1111/j.1468-0491.2012.01567.x
De literatuur biedt individueel geldige, maar collectief inconsistente hypothesen over de aard van de responsiviteit van overheidsinstanties ten opzichte van belangengroepen. Dit artikel analyseert de aard van deze responsiviteit door het bemiddelingspotentieel van overheidsinstanties tussen belangengroepen te onderzoeken. De hypothese is dat dit bemiddelingspotentieel voortvloeit uit de voorkeuren van overheidsinstanties voor beleidsgoederen en uit de neiging van belangengroepen om toegang te zoeken tot overheidsinstanties.