Abstract
Conventionele naoorlogse ziekenhuizen werden in de jaren 1960 vaak kritisch gekarakteriseerd als 'witte olifanten'. Critici betreurden dat het idee van een ziekenhuis als helende omgeving vervangen was door dat van een 'reinigingsmachine', als een echo van de naoorlogse modernistische idealen van hygiëne, rationeel management, efficiëntie en mechanische productie. Als reactie hierop namen architecten en interieurarchitecten (samen met opdrachtgevers en medische specialisten) initiatieven om het ziekenhuis te 'humaniseren'. Dit resulteerde in innovatieve architectuur- en interieurconcepten. In dit onderzoek worden het verleden en het heden van Belgische ziekenhuisgebouwen, ontworpen in de jaren 1960-'80, vanuit een mensgerichte visie, met elkaar verbonden. Het tweeledige doel van het project is het lezen - documenteren en analyseren - van de architectuur- en interieurconcepten, en het herlezen - diepgaand inzicht verwerven - van het huidige gebruik en de ervaringen van de gebouwen door patiënten, bezoekers en personeel, om zo te peilen naar hun waarde voor hedendaagse ziekenhuisontwerpen. Door een historische en etnografische analyse van zowel Vlaamse, Brusselse als Waalse casussen te combineren, zal het onderzoek a) deze periode in de Belgische architectuurgeschiedenis belichten; b) de architectuur- en interieurconcepten documenteren en analyseren die in het verleden ontwikkeld werden en c) de waarde van deze concepten voor hedendaagse ziekenhuisontwerpen bestuderen.
Onderzoeker(s)
Onderzoeksgroep(en)
Project type(s)