Abstract
Genezing is een vaag concept. De moderne geneeskunde heeft geen duidelijke definitie of consensus over genezing, die verschillende fenomenen kan omvatten zoals fysieke functionaliteit of de afwezigheid van pijn. Ook in de vroegmoderne periode was er geen consensus over het concept. Veel gebruikelijker was het categorisch onderscheiden van geneselijke en ongeneeslijke ziekten, en van levenslange handicaps en kortdurende ziektes. Meer nog, het vroegmoderne benaderen van 'genezing' verbond aspecten van het leven die we vandaag als gescheiden beschouwen: geneeskunde (academisch en empirisch), magie en religie. Uiteindelijk was het God die genezing kon schenken of voorkomen. De vraag is: hoe kunnen we genezing begrijpen in een periode waar er noch een eenduidige benadering van bestaat, noch een samenhangend begrip?
Ondanks het bestaan van een breed scala aan historische studies over de opties van patiënten, medisch pluralisme, of de rol van ziekte en invaliditeit met betrekking tot pijn en het vermogen om te werken, heeft noch de medische geschiedenis noch de geschiedenis van invaliditeit tot nu toe het concept van genezing bevraagd. Dit project wil hier verandering in brengen. Het onderzoekt vroegmoderne concepten en praktijken van genezing door de vraag te stellen hoe genezing begrepen werd door mensen met een handicap in de vroegmoderne periode. Het doel is om analytische kader aanzienlijk te verbreden van een focus op patiënten naar een actorgerichte benadering die genezing en handicaps ziet als onderdeel van vroegmoderne levensverhalen. Het project wil zo bijdragen tot de geschiedenis van handicaps, zonder de problematische veronderstelling dat handicaps genezing behoeven of veronderstellen.
Door dit te doen, combineert het op innovatieve wijze de twee gewoonlijk niet met elkaar verbonden onderzoeksvelden medische geschiedenis en geschiedenis van handicaps, terwijl het ook lichaamsgeschiedenis en de geschiedenis van religie integreert. Methodologisch is dit project geïnspireerd door de symmetrische antropologie en door het culturele model van handicaps. Uit respect voor de historische realiteit, gaat dit project niet uit van een modern concept van invaliditeit of genezing. De actor-gerichte analyse richt zich op kruispunten van handicap/handicap, geslacht, sociale status, religie en geneeskunde, en zal gebaseerd zijn op een close reading van een representatieve selectie van zeventiende-eeuwse egodocumenten uit Vlaanderen en Duitsland.
Onderzoeker(s)
Onderzoeksgroep(en)
Project type(s)