Abstract
Klimaatverandering versterkt hydroklimatologische extremen en bedreigt zowel watervoorraden als stedelijke gebieden, vooral in historische steden. Hoewel veel historische steden beschikken over traditionele waterinfrastructuren (zoals cisterne, qanats en putten), blijven deze veerkrachtige systemen grotendeels onderbenut en slecht onderhouden binnen moderne waterbeheerstrategieën. Dit onderzoek wil historische kennis verbinden met hedendaagse stedelijke veerkracht en onderzoekt hoe historische waterinfrastructuren kunnen bijdragen aan duurzaam waterbeheer. De studie richt zich op vier historische steden in verschillende klimaatzones en adresseert drie belangrijke knelpunten: De hydrologische prestaties en adaptieve capaciteit van historische infrastructuren. Het gebrek aan strategieën voor hun integratie in moderne watersystemen. Het ontbreken van beleidsrichtlijnen voor implementatie. Door middel van GIS-analyse, hydrologische modellering, archiefonderzoek en gemeenschapsbetrokkenheid ontwikkelt deze studie een beleidskader voor Antwerpen, zodat historische waterinfrastructuren bijdragen aan klimaatbestendigheid. Het project resulteert in een vergelijkende studie, beleidsaanbevelingen, educatief materiaal, erfgoedbehoud en publieke betrokkenheid, en biedt schaalbare oplossingen voor andere steden met vergelijkbare wateruitdagingen.
Onderzoeker(s)
Onderzoeksgroep(en)
Project type(s)