Deze beleidsnota onderzoekt de mogelijkheden en beperkingen van doelgerichteregulering als reguleringsinstrument in de context van technologische enmaatschappelijke veranderingen. Er wordt betoogd dat doelgerichte regulering zelden inpure vorm voorkomt en niet inherent de voorkeur verdient boven middelgerichteregulering, hybride modellen zijn vaak geschikter. Aan de hand van een gestructureerdbesluitvormingsinstrument schetst deze beleidsnota de voorwaarden waaronderdoelgerichte regulering haalbaar en wenselijk is. Verder wordt benadrukt dat eensuccessvolle implementatie aanzienlijke inspanningen vereist van alle betrokkenactoren, waaronder toezichthouders, onder toezicht staande partijen, belangengroepenen handhavingsinstanties. Uiteindelijk functioneert doelgerichte regulering het bestbinnen een cultuur van vertrouwen en samenwerking, en heeft het tevens de potentie omeen dergelijke cultuur in de loop der tijd te bevorderen.