Abstract
Zoals algemeen bekend is, roept zelfbedrog twee paradoxen op die ogenschijnlijk onoplosbaar zijn. De eerste is: als zelfbedrog intentioneel is, lijkt het onwaarschijnlijk dat iemand zichzelf kan bedriegen terwijl ze zich bewust is van haar bedoeling, want bewustzijn zou het succes van haar project verstoren (het 'dynamische probleem'). De tweede is: als zelfbedrog structureel vergelijkbaar is met interpersoonlijk bedrog, lijkt het dat de zelfbedroger tegengestelde overtuigingen moet hebben, wat moeilijk is, omdat geloven dat p het geloven in niet-p uitsluit (het 'statische probleem'). Dit project heeft tot doel deze kwesties op te lossen door een Kantiaans perspectief aan te nemen, wat zowel bijdraagt aan de Kantiaanse literatuur als aan hedendaagse debatten. Gebaseerd op Kant's geschriften, is mijn strategie om twee vormen van zelfbedrog te onderscheiden: epistemisch en moreel. Het eerste is onbewust en automatisch succesvol, het tweede een proces van rationalisatie tegen de plichtsregels, dat alleen slaagt wanneer het begrip van morele principes zwak is. In deze gevallen ontsnapt de rationaliseerder aan beide puzzels, niet doordat ze tegengestelde overtuigingen heeft, maar doordat ze de ene overtuiging vervangt door een andere door te rationaliseren—d.w.z. door argumenten te gebruiken die ze niet kan weerleggen door onvoldoende begrip van de morele principes.
Onderzoeker(s)
Onderzoeksgroep(en)
Financiering
Project type(s)