Abstract
Dit project voert een vergelijkende studie uit naar de relatie tussen droogte en politiek in laatmiddeleeuwse mediterrane steden (ca. 1250-1500), met specifieke aandacht voor Siena, Palermo en Damascus. Ondanks de diverse klimaatzones in het Middellandse Zeegebied deelden deze steden een aanzienlijke kwetsbaarheid voor droogte – verder versterkt door de klimatologische instabiliteit in de overgang van het Middeleeuwse klimaatoptimum naar de Kleine IJstijd. Mijn analyse richt zich op drie kritische aspecten: wetgeving en regulering als reactie op waterschaarste; patronage in de aanleg van waterinfrastructuur; en de wijze waarop droogte werd [drought is never plural in dutch for some reason] vastgelegd en afgebeeld in kronieken, administratieve documenten en religieuze teksten. Door middel van een vergelijkende casestudies analyse kan ik onderzoeken hoe en waarom het belang en de gevolgen van droogte zo verschillend waren, en hoe dit linkt met de stedelijke sociaal-politieke en religieuze culturen en onderhandeling van gezag. Dit project gaat daarmee in tegen het idee dat droogte in middeleeuwse context louter een klimatologisch probleem was voor de samenleving. In plaats daarvan zal het aantonen dat het optreden van deze episodes, en de gevolgen ervan, in elke casestudie stad politiek werd gemaakt. Net zoals stedelijke politiek niet begrepen kan worden zonder de druk rondom natuurlijke bronnen, kan droogte niet worden gezien als losstaand van stedelijke politiek.
Onderzoeker(s)
Onderzoeksgroep(en)
Project type(s)