Nieuws

Monster Chetwynds openluchttentoonstelling A Friends Making Machine, nu te zien in Het Middelheim Museum is een levend organisme, waarbij Chetwynd een verlenging is van haar kunst, en haar kunst een verlenging van haar. Een eenkoppige meerstemmigheid, een orkest aan de geluiden van Chetwynds vrienden, familie en collega-kunstenaars, gekanaliseerd via de even sprekende als mysterieuze werken van Monster Chetwynd. 

In haar openluchtvoorstelling gaat Chetwynd in gesprek met het park waarin ze werkt, en lijkt hierin haar eigen ecosysteem op te stellen, even eindeloos en organisch als de natuur zelf. Zodra je voet zet tussen de kleurrijke installaties word je meegesleept in je eigen Alice in Wonderland-avontuur, als een mol word je door ondergrondse tunnels verplaatst, of je wordt ingenomen in een rollende traan. 

Een hoogtepunt van de tentoonstelling is de permanente Salamander Portal, een nieuwe toegangspoort aan de oostzijde van het kunstpark, die letterlijk en figuurlijk een verbinding legt met de omliggende buurt, waaronder patiënten van ZAS-Middelheim, jongeren van UKJA (centrum voor kinder- en jeugdpsychiatrie) en studenten van de Universiteit Antwerpen. De poort is tot stand gekomen in nauwe samenwerking met de kinderen en jongeren van UKJA, voor wie de poort symbool staat voor de toegang tot een andere wereld, een ontsnapping aan de vaak moeilijke realiteit.

Wie Monster Chetwynd zelf in actie wilt zien kan op 16 mei, en opnieuw op 12 en 13 september terecht in de tuin. Op deze dagen zal Chetwynd de installaties inzetten als een wild, grenzeloos theater voor haar explosieve multidisciplinaire performances vol handgemaakte kostuums en exuberante rekwisieten. Andere performances krijgen de vorm van workshops, waarbij bezoekers zelf deel kunnen nemen aan de radicale vrijheid van Chetwynds creatieve proces. 

Wie zich laat opslokken door de magische tuin van Chetwynd ervaart een onvergetelijke caleidoscopische alternatieve realiteit via haar eindeloos creatieve, allesomvattende gesamtkunstwerk. 

Te zien van 16 mei tot 11 oktober in de kunsttuin van Museum Middelheim.

Juryverslag

Een driekoppige jury, bestaande uit stadsdichter Esohe Weyden, schrijver en ere-presentator bij Klara Bart Stouten en campusdichter Vince Noens, boog zich zorgvuldig over de inzendingen van Rubi’s Poëziewedstrijd. Er was niet meteen een rode draad te bespeuren in de diverse inzendingen: van handgeschreven kwatrijnen tot hypermoderne spoken word en zelfs een knip-en-plakgedicht. Toch bleef het qua vorm verrassend braaf. Het was meteen duidelijk dat taal zelf echt wel vooropstaat. De jury merkte verder een voorkeur voor modern taalgebruik met slechts enkele archaïsche uitschieters. Uiteraard komt er bij poëzie de nodige subjectiviteit kijken. Toch hebben de juryleden, elk met hun eigen poëtica, de inzendingen zo eerlijk mogelijk geanalyseerd. Er werd daarvoor naar overlapping gezocht tussen persoonlijke favorieten. Zo wisten we het aantal kanshebbers steeds verder terug te dringen tot we uiteindelijk tevreden waren over ons podium. 

Enkelen sneuvelden net voor de finale. Via deze weg krijgen zij toch nog hun welverdiende vermelding. In willekeurige volgorde: ‘Wedstrijd voor al wie wedden wil’ van Fé Kindermans, ‘Tussen hoog en laag’ van Ann Segers en ‘Niemandsland’ van Sandra Verhey.

‘Gedachte’ van Fleur Ballet viel meteen op door het mooie, zuivere begin. Over wie gaat het hier? In welke situatie zijn we terechtgekomen? Er is duidelijk goed nagedacht over de opbouw. Ook de afgelijnde vorm in contrast met het golvende ritme getuigt van heel wat kunde. De abstracte en tegelijkertijd simpele beelden geven het gedicht een valse eenvoud. Het is echt een tekst die door iedereen gesmaakt kan worden. Goed voor een mooie derde plaats. 

Dan komen we bij ‘Empty Cup’ van Eline Camerman. Alle ‘poëtische vectoren’ zijn hier aanwezig: taal, muziek, spanningsboog, … Een triviale koffietas wordt symbolisch gehanteerd en krijgt zo een verheven betekenis die zijn alledaagsheid meer dan overstijgt. Het is een gedicht dat dankzij vakmanschap ook écht af is. Hierdoor komt het des te beter binnen.

‘Vergoten nacht’ van Berten Vandewynckel is poëzie die aanvoelt als een zacht geschetst schilderij waarvan de verf nog nat is. Het creëert zo verstilling in het chaotische. Dankzij beheerst taalspel en originele zinsbouw sprong Berten er voor ons echt bovenuit. Verder is het geheel ook vormelijk nog eens uiterst zorgvuldig gezet. Naast alle vectoren zit er ook nog iets transcendent in deze poëzie; net dat tikkeltje extra. Conclusie: een meer dan terechte winnaar van Rubi’s Poëziewedstrijd 2026!