PhD defence Débora Ottoni Uébe Mansur

• Thursday 29 January 2026 - 5 p.m.
• Supervisors: prof. dr. Tarcisio Diniz Magalhaes (University of Antwerp, Faculty of Law) & prof. dr. Ann Jorissen (University of Antwerp, Faculty of Business Economics)
• If you would like  to attend the defence, please register via this link.​

Abstract

This thesis examines whether international profit allocation rules, as reflected in the OECD Transfer Pricing Guidelines, can be better aligned with sustainability-related societal concerns as defined by the United Nations Sustainable Development Goals (SDGs), and whether alternative frameworks can operationalize such an alignment.

The analysis considers that taxation is an important tool to foster sustainability, also in the international scene. It demonstrates that while sustainability is not an objective of transfer pricing rules, both normative and positive grounds exist for incorporating sustainability-related considerations into international profit allocation. Although the SDGs are not binding on the international tax system as a whole, they exert significant normative and interpretive influence. Moreover, foundational principles of international tax allocation—such as economic allegiance and the benefits principle—are sufficiently broad to accommodate sustainability-related factors when these materially affect income generation. From a practical perspective, the thesis finds that the current profit allocation framework, grounded in the arm’s length principle and operationalized through the analysis of functions, assets, and risks (FAR), systematically allocates a disproportionate share of taxable profits to high-income jurisdictions and does not account for the social and environmental burdens associated with global production, leaving some jurisdictions fiscally undercompensated. As a result, the existing framework exacerbates global inequality, weakens the fiscal capacity of resource- and labor-providing jurisdictions, and undermines progress toward several SDGs, most notably SDG 10 (Reduced Inequalities). The introduction of the value creation standard did not materially address these shortcomings, but rather reinforced established distributive patterns.

To address these limitations, the thesis develops three alternative frameworks that integrate sustainability-related factors into profit allocation while remaining anchored in existing transfer pricing concepts. These include: (i) an expanded recognition of location-specific advantages, including natural resource-based advantages; (ii) an adjustment of risk allocation to reflect jurisdictions’ exposure to sustainability-related internal risks; and (iii) the incorporation of negative externalities as hidden profit drivers. While these proposals cannot transform underlying market structures or fully internalize social and environmental harms, they demonstrate that profit allocation rules can be reoriented to produce more sustainability-aligned outcomes.

The thesis concludes that aligning international profit allocation with sustainability is legally permissible and practically justified, albeit inherently limited by the allocative nature of transfer pricing. Meaningful progress therefore depends on integrating transfer pricing reform within broader fiscal, regulatory, and cooperative frameworks.

Doctoraatsverdediging Charlotte Termonia De Mulder

• Donderdag 22 januari 2026 - 17 uur
• Promotoren: prof. dr. Frederik Swennen (Universiteit Antwerpen) & prof. dr. Thierry Vansweevelt (Universiteit Antwerpen)
• Indien u de verdediging wenst bij te wonen, kan u zich aanmelden via deze link.

Abstract

Ongeboren menselijk leven was de afgelopen jaren het onderwerp van publieke en parlementaire debatten; was te zien op spandoeken en verkiezingsaffiches; en werd meermaals vermeld in regeerakkoorden. De status van ongeboren leven is echter onduidelijk en de bescherming hiervan sterk gefragmenteerd. Dit blijkt uit vier toepassingen van de bescherming van ongeboren leven die in dit proefschrift worden geanalyseerd: (1) zwangerschapsafbreking, (2) totstandkoming en bestemming van embryo’s in vitro (in het kader van medisch begeleide voortplanting en embryo-onderzoek) (3) preventief en repressief ingrijpen bij prenatale schade (bv. door de uitbreiding van jeugdhulp naar ongeboren leven) en (4) doodgeboorte. De strikte dichotomie die in het Belgische recht wordt gehanteerd tussen personen en voorwerpen volstaat hierbij niet als leidraad voor een consistente en coherente benadering van de status en bescherming van ongeboren menselijk leven. In dit proefschrift worden daarom vier benaderingen beschreven en geëvalueerd die beogen een oplossing te bieden voor de, naar huidig recht, problematische, of minstens oncomfortabele, kwalificatie van ongeboren leven als voorwerp: (1) progressieve beschermwaardigheid, (2) relatieve bescherming, (3) bescherming als(of) persoon en (4) bescherming op grond van menselijke waardigheid. Deze benaderingen doorstaan de toets van consistentie en coherentie echter niet. Ieder van de vier benaderingen draagt, afzonderlijk bekeken, bij tot een conflictmodel, waarbij het eenzijdige perspectief van de benadering ertoe leidt dat de nadruk ligt ofwel op de bescherming van het ongeboren leven, ofwel op de bescherming van de ‘ouders’, in het bijzonder de zwangere persoon.

In dit proefschrift wordt een alternatieve benadering voorgesteld die dit conflictmodel overstijgt: de vermenselijking van ongeboren menselijk leven. Deze benadering is opgebouwd uit drie elementen: (1) de objectieve bescherming als stadium in de ontwikkeling van een mens op grond van de objectieve, collectieve dimensie van menselijke waardigheid (2) de (groeiende) symbolische waarde als bijna-mens in het licht van de (toenemende) associatie met de geboren mens en (3) de bescherming van ongeboren leven als onderdeel van menselijke relaties: ongeboren leven is op unieke wijze verbonden met het lichaam van de zwangere persoon en kan deel uitmaken van een beschermwaardige (familie)relatie met de ‘ouders’. De vermenselijking van ongeboren leven leidt tot een fluïde juridische status die niet eenvormig is, maar relationeel en contextgericht. Dit staat de consistentie en coherentie van deze benadering niet in de weg. De benadering biedt immers duidelijke handvatten die binnen ieder van de vier toepassingen leiden tot een consistente en coherente bescherming van ongeboren menselijk leven.

Joint PhD defence Liesa Keunen

• Thursday 8 January 2026 - 5:30 p.m.. at Hof van Beroep Gent (Koophandelsplein 23, 9000 Gent)
• Supervisors: prof. dr. Bruno Peeters (University of Antwerp), prof. dr. Sylvie De Raedt (University of Antwerp) & prof. dr. Eva Lievens (Ghent University)
• Joint PhD Ghent University and University of Antwerp
  
• Please confirm your attendance via this form.

Abstract

This dissertation analyses the legitimacy of tax administrations’ information-gathering methods in light of the prohibition of fishing expeditions. In carrying out their control activities, tax administrations have traditionally relied on non-digital methods of information gathering. The arrival of digital technologies and the ongoing digitalisation, however, has increased data availability, strengthening tax control but raising concerns about data collection and taxpayer rights. The research finds that the aforementioned prohibition is interpreted as a “speculative and/or excessive expedition.” It rests on three clusters of legal grounds: fundamental rights, principles of good administration and the tax relevance criterion. Traditional information-gathering methods are legitimate only when not speculative, nor excessive. Other methods like database consultation or web scraping can be assessed by analogy. The prohibition of fishing expeditions is not applicable on methods such as reporting obligations and data mining. The dissertation recommends legislative reform, specific legal frameworks and more transparency by tax administrations.