Vorig jaar volgde de Afghaanse Zahra A. bij Linguapolis de Antwerp Online Distance Course Engels. Ook zij kan sinds de opmars van de Taliban niet meer naar de universiteit. Vandaag schrijft ze zelf Engelse gedichten over haar situatie en leert andere vrouwen hoe je spreekt voor een publiek en poëzie voorleest.
December 2022. De Taliban kondigen aan dat vrouwen niet meer aan de universiteit mogen studeren. Een jaar later start Linguapolis samen met Moeders voor Vrede, Veera vzw, de Stichting Cusanus en de AUHA een online cursus Engels voor jonge vrouwen in Kabul.
Zahra A. volgde de cursus vorig jaar en schrijft sindsdien Engelse gedichten. “Ik schreef enkel gedichten in het Perzisch, maar de taaldocent moedigde me aan om mijn gedichten in het Engels te schrijven,” schrijft Zahra. “Ze was er ook om mijn gedichten te lezen en te waarderen. Dankzij haar aanmoediging leerde ik in het Engels gedichten schrijven, en nu zijn sommige van mijn gedichten ook online gepubliceerd.”
Zahra staat nu ook zelf voor de klas. Ze startte een kleine vrijwilligersorganisatie en deelt haar kennis met andere Afghaanse vrouwen, die ze leert spreken voor een groep en poëzie voorlezen. “In deze lessen heb ik veel vrouwen ontmoet die, ondanks de vele beperkingen, zorgen en onzekerheid, toch nog sterk gemotiveerd en vastberaden zijn om bij te leren. Het maakt me triest om te zien hoe ongerust ze zijn over hun onderwijs en hun toekomst.”
Sinds september 2023 geeft Linguapolis jaarlijks online cursussen Engels aan Afghaanse vrouwen. Op die manier wil de organisatie een bijdrage leveren aan hun emancipatie en verdere onderwijs, aangezien dit in officiële vorm onder het huidige regime niet mogelijk is.
I cried for the dreams
That could never come true.
I wrote poems for the wounds
Of my own four dark years.
I stayed in a cage
And tried to fly with no wings.
I swallowed the pain
Of these days falling apart.
Deprived of my own rights,
In cold and silent nights,
I sighed and wept
For girls like me.
Then one dark night came,
With the noise of guns.
My notebook turned to dust,
My books and dreams, gone with it.
In silence now,
I don’t even have the right to shout.
My heart’s words
Were buried in my heavy throat.
I cannot step outside,
My freedom is forbidden.
Even the shadow of my picture
Is seen as a crime.
With fear and shaking hands,
Tied and helpless,
I thought about tomorrow,
With a thousand questions in my head.
Once again, I cried
For the sadness of now,
For the prisoner
Who doesn’t even know
What freedom feels like.
- Zahra A.