Het Ruusbroecgenootschap werd gesticht in 1925 door vier Jezuïeten met een achtergrond in de studie van de Nederlandse filologie: Desideer Stracke, Jozef Van Mierlo, Leonce Reypens en Jan-Baptist Poukens. Hun doel was het bestuderen van de geschiedenis van de spiritualiteit in de Nederlanden tot 1750. De stichters van het genootschap waren erg productief: ze stichtten een bibliotheek (1925) en publiceerden een tijdschrift (Ons Geestelijk Erf - 1927) en een reeks boeken (Studiën en Tekstuitgaven van Ons Geestelijk Erf).
Het Ruusbroecgenootschap bleef een onafhankelijk onderzoeksinstituut tot 1973. In dat jaar werd het opgenomen - zonder zijn identiteit te verliezen - in de eveneens door Jezuïeten gestichte Universitaire Faculteit Sint-Ignatius Antwerpen (UFSIA) en in 2003 in de huidige Universiteit Antwerpen. Het Ruusbroecgenootschap is geaffilieerd met de Faculteit Letteren en Wijsbegeerte en heeft binnen deze faculteit een semi-autonome positie.
Geschiedenis van het Ruusbroecgenootschap en zijn bibliotheek (1925-2000)
In 2001 publiceerde bibliothecaris Frans Hendrickx een artikel over de geschiedenis van het Ruusbroecgenootschap en zijn bibliotheek in het tijdschrift Vlaanderen.
Meer informatie over de vroege jaren van het Ruusbroecgenootschap kan gevonden worden in:
- Christian de Borchgrave, Eerst Vlaanderen voor Christus: de pionierstijd van het Ruusbroecgenootschap. Averbode: Altiora, 2001.