Anton Zhdanovich

• 23 februari 2026, Gele zaal, Koninklijk Conservatorium Antwerpen
  • 13:00  Artistieke presentatie: masterclass met studenten van het Conservatorium en performance
    • J.S. Bach — Sarabande and Gigue from the Cello Suite in D minor 
    • Isaac Albéniz — Asturias (Leyenda), arranged for marimba by Anton Ždanovič
  • 14:00  Openbare verdediging
  • 16:00  Receptie (Witte Foyer)
  • Voertaal: Engels
  • De verdediging kan live gevolgd worden via https://youtube.com/live/XJcGu0Tji-8?feature=share​
• Promotoren: Gert Vercauteren (Universiteit Antwerpen) en Ludwig Albert (Koninklijk Conservatorium Antwerpen)

^{(c) Chengdu Daily 成都日报}

Abstract

This research investigates the implementation of a pianistic approach to marimba performance. Given the objective similarities between the piano and marimba, it was hypothesised that integrating pianistic principles into marimba practice could enhance overall musicality. The experimental design involved twenty students undertaking a two-month training period aimed at testing the effectiveness of applying selected piano-based techniques to specific marimba excerpts.

The impact of this approach was evaluated through an audio-based assessment and survey conducted by an international expert jury of twenty-five members, with particular attention to five musical dimensions: sonority, articulation versatility, dynamic contrasts, phrasing, and overall expression. The results suggest that the pianistic approach can significantly contribute to the refinement of marimba performance, offering valuable pedagogical insights for future marimba training and research.

Bio

Anton Zhdanovich (Anton Ždanovič) is a marimba and percussion artist with an international solo career, as well as an orchestral performer and researcher. His artistic practice closely aligns with his research interests and is devoted to the exploration of instrumental sonority, sound colour, and expressive potential, with a particular focus on developing an individual and musically grounded approach to marimba and percussion performance.

Zhdanovich developed artistically in Czechia, Italy, and Belgium. As a marimba and percussion soloist, he has performed with orchestras such as the Janáček Philharmonic Ostrava (Czechia), Sichuan Symphony Orchestra (China), Málaga Philharmonic Orchestra (Spain), and Prague Philharmonia (Czechia), among other esteemed ensembles. His concert activity spans a broad international context, including performances across Europe and Asia.

Alongside his solo career, Zhdanovich has been actively engaged in orchestral and large-scale performance projects, collaborating with internationally renowned musicians such as Semyon Bychkov, Manfred Honeck, Jiří Bělohlávek, Andrea Bocelli, Ennio Morricone, Wynton Marsalis, Chick Corea, and John Patitucci. This experience has played a significant role in shaping his artistic voice, musical sensibility, and research trajectory.

Since 2018, Zhdanovich has been a doctoral researcher in the arts at the University of Antwerp, affiliated with the Antwerp Research Institute for the Arts (ARIA). In 2018–2019, he undertook an ERASMUS traineeship at the Royal Conservatoire Antwerp, working as an assistant to Professor Ludwig Albert in individual marimba lessons and marimba chamber music, while initiating a reflective analysis of pedagogical approaches that later informed the experimental framework of his doctoral research.

Zhdanovich’s doctoral thesis focuses on the application of a pianistic approach to marimba performance, exploring inter-instrumental transfer, musical expression, phrasing, touch, articulation, and expressive refinement as pedagogical tools within contemporary marimba practice and research.

Philip Meersman

• 25 februari 2026, Planetarium van de Koninklijke Sterrenwacht van België, Boechoutlaan 10, 1020 Brussel 
  • 10:30  Performance in de Koepelzaal
  • 11:30  Publieke verdediging in het auditorium
  • 14:00  Receptie
  • Voertaal: Engels
• Promotoren: Dr. Johan Pas (Koninklijke Academie voor Schone Kunsten Antwerpen), Prof. Dr. Kevin Absillis (Universiteit Antwerpen)

Abstract

The Immersive Performance of Visual Poetry. The Result of a Quest for a Renewed Literary-immersive Art Experience where the Audience, as Receiver/Viewer/Reader, is Immersed Together in an Immersive Poetic Experience of Image, Sound, Language, and Spatial Experiences

Dit doctoraat onderzoekt hoe poëzie transformeert wanneer zij de pagina verlaat en zich ontvouwt binnen immersieve, ruimtelijke en performatieve omgevingen. Vertrekkend vanuit zijn artistieke praktijk, ontwikkelt Philip Meersman een geïntegreerd theoretisch en praktijkgericht kader waarin poëzie wordt opgevat als een polyfone, multisensorische en ruimtelijke kunstvorm. Het onderzoek herdefinieert poëzie als een partituur bestaande uit een vijfvoudige modaliteit—geschreven, orale, gelezen, aurale en performatieve—die gelijktijdig en in onderlinge wisselwerking functioneert binnen gedeelde ruimtes van perceptie en aandacht.

Het centrale essay articuleert deze poëtica aan de hand van inzichten uit de visuele poëzie, performance studies, semiotiek, narratologie en neuro-esthetica. Daarbij wordt bijzondere aandacht besteed aan co-speech gestures, visuele prosodie, typografische ruimte, temporaliteit en collectieve receptie. Planetaria worden beschouwd als een uitermate geschikte context voor literaire immersie, gezien hun schaal, gedeelde lichamelijke aanwezigheid en cognitieve focus, in contrast met individuele headset-gebaseerde virtual reality.

Het poëzieboek Oceanus Refertus: Microplastic: Paradise on a Slip of Paper vormt het poëtische luik van het essay. In dit volume worden de theoretische uitgangspunten performatief belichaamd in een polyfonisch, ecologisch en ruimtelijk gestructureerd corpus, waarin taal, herinnering, mobiliteit en milieubewustzijn samenkomen. Het oorspronkelijke booklet—intussen getransformeerd tot poster—functioneert als een visueel-performatieve interface die tekst, ruimte en publiek met elkaar verbindt.

Samen tonen essay, boek en poster hoe poëzie kan functioneren als een belichaamde, collectieve en kritisch-reflectieve praktijk binnen een post-truth context. Het onderzoek positioneert poëzie niet louter als tekstueel object, maar als een ruimtelijke gebeurtenis waarin lichaam, taal, beeld en technologie gezamenlijk betekenis produceren.

David Lebrun

• Doctoraatsverdediging: 6 maart 2026 om 15 uur
• Stadscampus, Barokzaal (S.004), Lange Sint-Annastraat 7
• Promotoren: Guy Vanheeswijck en Walter Van Herck

Abstract

Wat ons overstijgt, transcendentie, geloven, God: ze lijken taboe. Iets van opa en opa misschien nog? Hoe dan ook uitdovend en dus straks voltooid verleden tijd. Louter deze werkelijkheid, alleen het hier en nu, alleen immanentie lijkt vandaag de gang van zaken te bepalen. Taylor spreekt dan ook over The Immanent Frame. Echter, staat dit laatste zo diametraal tegenover transcendentie? Of is transcendentie precies de drijfkracht geweest die -wellicht onbedoeld- de ruimte schiep waarbinnen zoiets als ons moderne zelf kon ontluiken? Wat we onder moderniteit verstaan, lijkt tegengesteld aan het christendom. Is dat zo? Zowel Taylor als Girard bevragen dit.

Als mens wil je jezelf leren verstaan. Wie ben ik? Wie je bent, heeft te maken met “van waaruit je spreekt en tot wie je spreekt”, aldus Taylor. Dit “van waaruit” brengt ons bij de religie, bij transcendentie die in de loop van de tijd de mens heeft gekneed tot het moderne exemplaar dat hij vandaag is. Of dit “van waaruit” vandaag niet meer van belang is? Voor velen niet. The Immanent Frame is prima. Bovendien: zijn transcendentie en geloof geen bron van uitsluiting en van geweld? Met name Girard zoomt hier op in en zoekt naar een transcendentie die niets aan het geweld verschuldigd is. Zijn lectuur van de joods-christelijke geschriften schetsen hiertoe de contouren.

Of dit overtuigt? Voor velen blijft het onbeslist. Ze zweven tussen een immanentie die niet echt voldoet en een transcendentie die verdacht is geraakt. Ze voelen zich verdeeld tussen een gehechtheid aan een autonomie die ze niet willen prijsgeven én een verlangen naar transcendentie die ze niet langer kunnen vertrouwen. “Liever dan maar het risico nemen een religieuze waarheid te verliezen dan een religieuze overtuiging aan te hangen die nergens op slaat. De mens van vandaag wil niet falen maar durft ook niet springen”. Tevens wordt duidelijk dat voor velen immanentie ons diepste verlangen niet stilt. Terwijl vroegere levensbeschouwelijke posities aan het wankelen worden gebracht, ontstaan tal van nieuwe spirituele en morele pistes. “Het laat een mens zien die hongert en gedreven wordt door wat Taylor noemet: een désir d’ éternité.”(een verlangen naar het eeuwige).

Taylor en Girard wijzen een weg: welke transcendentie mag een aanspraak op ons doen en mee vorm geven aan onze identiteit?